Choltisa's profile[[...sOmEb"O"dY...]]PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
[[...sOmEb"O"dY...]]
May 30 เป็นเอามากแหะเบื่อจริงๆเลยนะ
รุสึกทำอะไร คิดอะไรก็น่ารำคาญตัวเองชะมัด
ห้ามตัวเองไม่ได้ซะที เหมือนกะว่า ไอ่สมองที่สั่งการได้ แต่ใจมานไม่ยอมฟังเลยอ่ะ
เป็นบ้าบอ เพ้อฝันอยู่ได้
แบบว่า เค้าว่ารักๆๆๆ หรือว่า หลงๆๆๆ ก็ยังคงค้นหาคำตอบ
555 เอามาจากเพลงเลยนะเนี่ย ตรงปะล่ะ
ไม่แน่จายตัวเองว่า ชอบหรือว่า หลง ตอนนี้ยังไม่พร้อม
แต่พอได้คุยด้วย แล้วรุสึกดีอย่างบอกไม่ถูก
หรือแค่ว่าเราเหงาเท่านั้นล่ะ อันนี้ก็ไม่รุเหมือนกัน
แต่ตอนนี้เค้าก็ดันมีคนอื่นด้วยนี่ดิ มันรุสึก แปลกๆเวลาดูรูปเค้ากะคนนั้น มันจี๊ดๆไงไม่รุ
แต่ใช่เรื่องซะที่ไหนล่ะ "รู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ได้แต่เพียงแค่มองเท่านั้น ไม่ใช่คนที่เธอต้องการ ไม่ใช่ฝันที่เธอวาดไว้"
คนนั้นเค้าน่าจะดีพอ และดีทุกอย่างพร้อมกะนายอ่ะนะ เราคงเอาอะไรไปสู้เค้าไม่ได้หรอก
ไอ่ที่บอกว่าเหมาะสม คุณไม่เหมาะกะฉันหรือว่าเป็นที่ฉันเองไม่เหมาะกับคุณ คุณไม่ใช่คนตัดสินใจ แต่เป็นที่ตัวฉันเองที่รู้ตัวเองดีว่าเหมาะหรือไม่
จะทำยังไงต่อไปดีล่ะ "ให้ความหวังกันทำไม ไม่เห็นจะอยากฟัง เพราะรู้ว่าสักวันต้องผิดหวังต้องเสียใจ"
"นายทำไมใจร้ายจัง นายให้ความหวัง และทำให้คนนึงเสียใจ"
บ้าบอที่สุด มันอาจเป็นแค่ "หลง" หรือ แค่ "เหงา" เท่านั้นละมั๊ง
เบื่อที่สุดที่ต้องมารอ คอย หวัง ลมๆ แล้งๆ ความห่างไกล เป็นคัวบ่อนทำลายความรุสึกจิงๆ
ถ้าเอาเข้าจริงๆ เราจะทนได้ไหมนะ เค้าจะทนได้ไหมนะ เค้าอ่ะได้ แต่เราคงไม่ได้
งั้นเราไม่ควรสานสัมพันต่อจะดีกว่าไหม
จะได้ไม่ต้องเสียใจ เสียความรุสึกต่อกัน เสียเวลา เสียน้ำตาอีก January 12 โตขึ้นอีก...ก้าวคนเรานี่ ไม่เคยที่จะหยุดโตเลยเนอะ
ไม่ช่ายแค่ร่างกาย
แต่เปนสมอง และ สองมือ
กว่าจะทำอะไรแต่ละอย่าง เราจะต้องคิด คิด คิด แล้วก็คิด
อ่ะ เรามาลองคิดว่าดูว่า ถ้าคนเราทำโดยไม่คิด (แต่สิ่งที่ทำไม่เดือดร้อนใครนะ) คนเราจะมีความสุขแค่ไหน
หากไม่คิดที่จะชิงดี ชิงเด่น หรือแม้แต่คิดที่จะหลอกใช้
คุณเคยเจอมั๊ย การหลอกใช้ ทุกวันนี้ เราล้วนแต่โดนหลอกใช้ ไม่ว่าจะเปนคนในสังคม ที่เราไม่รุจัก
หรือไม่กะทั่งเพื่อนตัวเองที่สนิท ไม่สนิท ก็ตาม
ฉันก็เคยโดนมาก่อน เรื่องหลอกใช้ เพื่อนเนี่ยแระ ที่ฉันคิดว่าจะไม่โดน จะไม่เจอ
ตอนแรกก็เข้ามาช่วย มาให้ความรุสึกดีๆ แต่ พอเราห่างกันเข้าหน่อย
คำว่าความรุสึกดีๆก็ถูกทำลาย
เพราะเราเองที่เปนผู้ที่ถูกเค้าหลงลืมว่า เปนเพื่อน
ฉันจะคิดว่า ทุกสิ่งที่เค้าทำ คือความไม่ตั้งใจ
แต่ในใจฉันลึกๆ รับไม่ได้อยู่เหมือนกาน ที่เค้าจะมาทำกะเราได้อย่างนี้
ถ้าคิดจะทิ้งกัน ก็ อย่ามาทำดีด้วยเลย
ถ้าคิดจะหลอกใช้กัน อย่าให้ใครจับได้
ขอบคุณนะที่ ทำให้วันนี้ รุสึกว่า เราโตขึ้นอีก...(ก้าว) January 17 กลับมาอีกครั้งไม่มีอะไรเลย ในช่วงนี้ ที่จะสำคัญไปกว่า
ซ้อมๆๆๆๆแล้วก็ ซ้อม
ตอนนี้เลยไม่ค่อยมาอัพเท่าไหร่แล้วอ่ะ
แล้วก็เห็นๆกันว่า hi5 มาแรงเหลือเกิน
จนตอนนี้เนี่ย แทบไม่มีครายแตะสเปซ เลยนะเนี่ย
ตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีอารายเท่าไหร่
งานเยอะ
ร้องเพลง
ยิ่งนานวันยิ่งแย่ว่ะ
ไม่รุทำไมเหมือนกาน
หนักจายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ก็ได้แต่บ่นว่ะ
ทำอะไรก็ไม่ดีขึ้นซักอย่างอ่ะ
เหอ
ตอนนี้ปี3 แล้ว
ใกล้จาจบแล้วเหลืออีกปี
แต่งานเยอะไม่ไหวอ่ะ
อ่อเกรดเทอมที่แล้ว
ห่วยชะมัดเลย
ไม่มีเอมาช่วย
แต่ดันมีหมาประจุมาหนึ่งตัว
ไม่ไหวๆๆๆๆ
ไม่มีรายอัพแล้วอ่ะ
เออไว้วันหลังแล้วกาน
ทำงาน
เด๋วก็ไปเรียนเกาหลีอีก
เหอ เรียนห่วยแตกชะมัด
จำศัพท์ไม่ค่อยได้
อ่านไม่ค่อยทัน
เงินก็ไม่เหลือเลย
เกี่ยวอารายฟ่ะเนี่ย
ช่วงนี้เปนเหี่ยรายค่ะ ห่วย
August 08 อรุณสวัสดิ์งง ช่ายป่ะหล่ะ ว่าทำไมเราถึงตั้งชื่อว่า อรุณสวัสดิ์
เพราะตอนนี้เนี่ยเรากะลังอยู่ในโหมดของยาม
ที่ต้องอยู่ตอนกลางคืนทำงาน 20.00
และตอนเช้าหลัง 08.30 ก็นอนหลับ
ทำงานตลอด 12 ชั่วโมง
เปล่าดิ ต้องบอกว่า
ไม่ได้นอนตลอด 12 ชั่วโมง
ตอนนี้เรากะลัง make money อยู่
ด้วยการที่ตอนนี้เราขาดทุนทรัพย์อย่างแรง
เราจึงต้องมาเป็นอาสาสมัคร หรือ volunteer
กีฬามหาวิทยาลัยโลก
ชีวิตและหัวใจตุ้มต่อม ตลอดเวลา
ไหนจะเรื่องที่ทำงาน
จะได้ทำหรือไม่
เพราะตอนนี้กะลังมีปัญหา คือคนที่ฝ่าที่เราทำ
มานเยอะเกินไป
จำเป็นต้องปลดออก
ตอนนี้เลยไม่รุว่ามานลูกพี่หรือลูกคน
เศร้าเจง
แต่อีกเรื่องก็คือ หัวใจเบิกบานเมื่อได้
เจอชายหนุ่มจากประเทศต่างๆ
ตามเอกสารประวัติที่ส่งมา
ทั้งเกาหลี ญี่ปุ่น แคนนาดา
ต่างโดนจายมากหลาย
ต้องไปเชียร์กีฬา ฮูเล ฮูเล่
เอาหล่ะมาเล่าบรรยากาศในตอนนี้ดีกว่า
ตอนนี้เวลา05.15 น.
ใกล้เช้ามากๆแล้ว
เราอยู่ ณ ห้อง ปฏิบัติงานของ cic
(เป็นเจ้าหน้าที่ของ fisu เนี่ยแหละ)
ในเกือบทุกวันนี้
เราต้องมาปฏิบัติหน้าที่ในห้องนี้ประจำ
ทำให้เราแวปเข้ามาเล่นเนตซักหน่อย
เวลาได้เล่นเนตทีไรมานต้องเกือบเช้าทุกที
แล้วจามีแมวตัวไหนมาคุยกะเราฟ่ะ
อ๋อ...ลืม
บรรยากาศช่ายป่ะ
ห้องอันเงียบสงบ
หลังจากที่ได้ทำงานมาตลอด ตั้งแต่เวลา 20.00
จนมาถึงตอนนี้
เสดงานกานแล้ว เหอะๆๆๆ
ห้องเงียบจนทำให้ได้ยินเสียงของแอร์
2 เครื่องที่ทำงานตลอด 24 ชั่วโมง
และเสียงคลิ๊กเม้าส์ของหลายๆคน
55+ มานั่งเล่นกานหมดเลย
เกือบทุกคนจะมีถ้วยมาม่าเป็นของตัวเอง
นั่งกินตอนเล่นเนี่ยแหละ
ช่างสุขอารายเช่นนี้
เวลานี้ เหมือนเรากำลังนั่งคอยอาทิตย์ส่องแสงอีกครั้ง
อีกไม่กี่อึดใจ
ทำไงดีตอนนี้ง่วงนอนนะเนี่ย
แต่ทำไงได้ ในเมื่อมาทำงาน ก็ต้องทำให้ดีที่สุด
จะให้ใครมาว่าเราไม่ได้นะ
ถ้าไม่ไหวก็คงงีบ
แต่ก็บอกแล้วไงว่าจะไม่หลับ
อยากโทรหา หม่า ม้า จังเลยอ่ะ
ตอนนี้ก็คงตื่นแล้วช่ายม่ะ
เอาไว้หลังๆ จาโทรไปหาดีกว่า
บ่นหน่อยจ้า
-เพิ่งรุว่าการทำงานเนี่ยมานเหนื่อยมากเลยนะเนี่ย
- การทำงานกับคนอื่นนี่มานลำบากเหมือนกาน
-การที่ทำงานกับไอ่...ที่อยู่ช้างพี่จี๋ เนี่ยมานน่ารำคาญ
กูไม่ชอบมึงเลยว่ะ
-ง่วงนอน ตอนก่อนมาทำงานทุกที
-เหนื่อยล้า อ่อนแรง
-สู้ๆ
-กูจาได้ทำงานต่อม่ะเนี่ย
- เมื่อไหร่กูจาได้สอนพิเศษ
-เมื่อไหร่เงินกูจะหยุดกรอบซะที
-ถ้าจบงานนี้แล้วจาได้เจอพี่ๆและเพื่อนๆที่ทำงานด้วยกันอีกอ่ะเป่าหว่า
-ถ้าไม่เจอกาน บอกได้เลยว่าคิดถึงเน้อ
-พอหล่ะจบ
July 18 SJ TRUEสวัสดีค่ะ
สำหรับผู้ที่มีชีวิตรอดและผู้ที่รอดชีวิต
มานเหมือนกานรึเปล่าอานนี้ไม่แน่ใจ
ลองไปอ่านปรัชญาหรือถาม อ. ดนัย ได้ค่ะ
งานที่ผ่านมานะค่ะ
ไม่อยากจะบ้าก็บ้า ไม่อยากจะคลั่งก็คลั่ง
SJ มาไทยค่ะ
มาคอนเสิร์ตฟรีด้วยค่ะ เหมือนงาน seed เลย
แต่อานนี้ไม่อยากจะบอกอ่ะค่ะว่า
เล็กกว่า กิ๊กก๊อกกว่าเยอะ
เวทีเนี่ยแทบจะบรรจุหนุ่มๆทั้ง 11 ไม่ได้เลยทีเดียว
ทางด้านหน้าของเวทีดิฉันไม่อยากจะอธิบายเอง
เพราะไม่ได้ประสบด้วยตัวเองจะว่าโชคดีหรือเปล่าก็มิทราบได้
คือว่าจากแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือได้
คือผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์นี้ ได้กล่าวว่า
"มึงเคยรู้จักคำว่าตายมั๊ย"
เนี่ยกูรู้สึกได้ว่ากูกำลังจะตาย
แล้วนึกถึงพายเรือไปในฟองคลื่นได้ป่ะ
(งานของเด็กเจซีค่ะ)
คูณล้านเข้าไปนั่นแหละ
ทำให้ดิฉันรุสึกดีที่ว่า ดิฉันไม่ต้องพจญกะฟองคลื่น
ทางด้านดิฉันเองที่ไม่ได้เข้าไปในเวที
เพราะว่าพาเพื่อน ที่เปนแฟนคลับ Tattoo color
ก็คืออิปอนด์เนี่ยไปขอถ่ายรูปด้วย
ต่อจากนั้น ก็เดินไปเดินมาเจอกะ
พีเค เพื่อนดิฉันอีกคนก็ชอบคือไอ่เฟิร์นนั่นเอง
เลยขอถ่ายรูปเดินไปเดินมาอีกก็เจอกับ
ตู่ แสตมป์ แชมป์ คัตโตะ
เพื่อนดิฉันเลยขอถ่ายรูปอีก
ซักพักอิฉันและเพื่อนก็ได้เหลือบไปเหนขบวนแถวรับเสด็จ
ที่เหนแล้วยังคิดว่าคงใกล้จะมาแล้ว
สาวก SJ มายืนรอกานเพียบ
ตอนแรกพวกเราก็ว่าจะเข้าไปในงานอยู่แล้วเชียว
แต่ในเมื่อเค้าจามาแล้วก็รอรับด้วยเลยแล้วกาน
เผื่อจะได้ดูอยู่เหนใกล้ๆ
โห...รออยู่นานมาก ก็ยังไม่มา
จน nice 2 meet u ขึ้นแล้วก็ยังไม่มา
เพื่อนที่รอต่อคิวให้ก็คือไอ่โจ้เนี่ยก็เดินมาหา
เพราะว่า4หนุ่มที่กล่าวมานี้พอขึ้นเวทีแล้ว
แถวที่ต่อเพื่อเข้าสู่ลานเวทีกลางกลับแตกออก
เหมือนอะตอมที่ถูกนิวตรอนยิงเข้าใส่ยังไงยังงั้น
พอเสดแล้วก็เลยมายืนรอด้วยกานซะเลย
จนโฟร์-มดร้องจบ
ซักพักรถคันใหญ่โตมโหฬาร คันสีแดง
ก็แล่นมาตรงหน้า โหย...
ในใจคิดว่าจะเหนมั๊ยนะ ลุ้นอยู่ลึกๆ
เค้าเอารถคันใหญ่ทั้งคันขับผ่านหน้าไป
ไปจอดอยู่หลังเวที แบบว่า
วิ่งขึ้น-ลงเนี่ยไม่ยากเลย
แบบว่าแฟนคลับเข้าถึงตัวยากมาก
อ่ะมาช็อตที่รถผ่านหน้า
ดิฉันเห็นค่ะ เห็นเต็ม 2ตา เลยว่า
คิบอม กะซีวอนอยู่ตรงหน้าเลยแบบว่า
รถจอดแช่นานมาก
แบบว่าเหนแล้วจะละลายเลย
เหอโคตรหล่อค่ะ ไม่ไหวแล้ว
พอรถเข้าไปจอดข้างหลัง
ดิฉันและเพื่อนๆก็เลยตัดสินใจว่าจะไปดูหน้าเวที
แต่ด้วยโชค หรือ เคราะห์มิทราบได้
คือพวกเราไม่สามารถเข้าไปได้เลยแม้แต่น้อย
พวกเราอดดูการแสดงของพวกเค้าเลย
แต่เราก็ไม่ต้องไปตาย เวียนว่ายกะฟองคลื่น
พวกเราเลยไปเตรียมการรอเพื่อจะได้เจอเห็นเค้าอีก
อ่อลืมบอกไปว่ามี อาของเฟิร์นไปด้วย
ก็ไปยืนรอกานบนตึกเผื่อจะได้เหน
แล้วก็ไม่เบียดกะคนอื่นด้วย
คราวนี้ก็คิดว่าคงได้เหนอย่างชัดเจนอีกครั้ง
และคงได้เหนพ่อยอดชายของฉัน
ป๋าฮันน่านเอง
และแล้วงานก็จบ คือพวกเค้าร้องเพลง 3 เพลงจบ
ก็วิ่งขึ้นรถถอยหลังออกไปทันที
ดิฉันเหนค่ะ
เหน ด๊อง กะทึกกี้ นั่งอยู่หน้าสุด
แต่ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเหนผ้าม่านสีฟ้า ทั้งหมดคันรถด้านคนขับ
นี่ฉันจะไม่เจอที่รักฮันเหรอเนี่ย
ไม่จริง
จนที่สุด เฟิร์นก็บอกให้เราวิ่งตามรถไป
เพื่อจะได้ถ่ายรูปด๊องของเฟิร์น
เราก็เลยวิ่งไปด้วย ตามไปดูอ่ะแหละ
เพราะว่าดิฉันเองก็อยากเจอป๋าเหมือนกาน
แต่ก่อนนั่นฉันยืนอยู่หน้ารถ
เหนด๊องหน้าเครียด
แบบจิงจังอ่ะ ไม่คิดว่าจะเครียดเลย
แต่ก็นะไม่รุเหมือนกานในตอนนั้นว่าเครียดเรื่องอาราย
หรือเค้าไม่พอใจพวกแฟนคลับนะ
ไม่จิง ต่อมา
เลยเสี่ยงดวงวิ่งไปอีกข้างนึงของตัวรถ
เพื่อไปเจอป๋า
เจอก็ดี ไม่เจอก็ไม่เปนราย
แต่แล้วเมื่อหันขึ้นไปมองอีกด้านนึงของรถแล้ว
เจอเลยค่ะ
ป๋าฮัน ที่รักของฉาน
และ คิบอม นั่งหน้าป๋าฮัน
สุดยอดค่ะ หล่อมากมาย
ไม่ไหวแล้ว... และแล้ว รถก็ลาจากเราไป
ไปไหนเหรอค่ะ
ก็ไปอิมแพคค่ะ
อิจฉาจังเลยที่พวกนั้น ก็ af4 อ่ะ
ได้อยู่ใกล้กะ SJ อ่ะ
แต่ก็นะ แค่นี้ก็ดีแล้วค่ะ
แล้วจะติดตามผลงานของที่รักทั้ง
SJ และ TVXQ
ถ้ามีคอนเมื่อไหร่ ดิฉันและเพื่อนก็คงตามๆกันไปค่ะ
อย่างแน่นอน
เลิฟ ยู จัง เหอะๆๆ
นี่คือประสบอีกหนึ่งที่เด็กต่างจังหวัดอย่างเราเอง
ถ้าไม่เข้าเมืองคงไม่มีทางได้สัมผัสถึง
อานุภาพแฟนคลับค่ะ May 13 1 เดือนผ่านมาวันเวลาค่อยๆ เดินทางผ่านไปเรื่อยๆ
สิ่งต่างๆรอบกายมีทั้งเปลี่ยนแปลง
และคงสภาพ
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงคงเปนสถานการณ์ประจำวัน
ที่มีให้เรามาแก้ปัญหาเรื่อยๆ
มีทั้งความสุข เสียงหัวเราะ
หรือแม้แต่รอยน้ำตา
สิ่งที่เราไม่เคยได้เหน เรากลับได้เหน
สิ่งที่เราคิด ก็ไม่เปนอย่างที่เราคิดเสมอไป
ทุกๆวันในวันนี้ เปนวันที่ดี
มีเรื่องราว มีสิ่งที่ให้ทำทุกวัน
ไม่รุว่าชีวิตแบบนี้จะมีได้อีกเมื่อไหร่
หรือมันจะไม่มีอีกแล้วนะ
หลายวันที่ผ่านมา
ปัญหามีทุกๆวันไม่จบสิ่น
ไหนจะเรื่องการแสดงบนเวทีรับเพื่อนใหม่
ไม่รุเมื่อไหร่เราจะมีความสำคัญเท่ากับหลายๆชุมนุมบ้าง
เมื่อคำที่แท็บพูด
"เราควรจะโกรธ หรือว่าหันมาสำเนียกตัวเอง"
แต่อย่างน้อยๆไม่รุดิ
หากเปนเราหรือใครก็ต้องโกรธ
แต่พอเวลาผ่านไปก็คงคิดว่าช่างมันเถอะ
เราดีที่สุดในความคิดของเรา
คนในครอบครัวโฟล์คก็พอ
เพราะเราเชื่อว่าไม่ว่าใครก็ต้อง
ภูมิใจและดีใจที่ได้มาอยู่ในโฟล์ค
ดูง่ายๆ เราก็ภูมิใจที่มีรุ่นพี่เก่งๆ
ทั้งพี่โน๊ต พี่ปอม ที่เปนนักร้อง
พี่มิน ที่เทพกีต้าร์
พี่ต้อมเซียน เปอร์
ยังไงมนก็เชื่อว่าอย่างน้อยก็ต้องมีน้องๆ
ที่ปลื้มรุ่นพี่แบบที่มนเปนเหมือนกัน
1เดือนแล้วที่เราอยู่ด้วยกัน
ดนตรี เพลงที่ฉันรัก
ทุกอย่างมีการเริ่มต้น
พัฒนา และอีกไม่นาน
มันก็จะได้แสดงให้คนอื่นได้รับรู้
ว่าพลังของเราและเสียงดนตรี
มีเสน่ห์แค่ไหน
เราไม่รุว่าตัวเราเองดีแค่ไหน
เราอาจยังไม่ดีพอ ในสายตาเรา
แต่หลายเสียงก็คอยให้คำปลอบใจ
ให้ความคิดใหม่ๆ ไม่ให้โทษตัวเอง
ไม่โทษสิ่งที่มีติดตัวมาแต่เกิด
ควรพอใจ และหาข้อดีในตัวเอง
ขอบคุณกับคำปลอบใจหลายๆอย่าง
และท้ายสุด
เมื่อวานได้คุยกะแม่
คิดถึงแม่จังเลยนะ
ขอบคุณที่เข้าใจว่าลูกคนนี้ต้องการอะไร
ไม่เคยขัด
ขอโทษที่นู๋ใช้เงินเปลืองนะ
แล้วก็ยังไปบ่นกะแม่อีก
เดือนหน้านู๋จาประหยัดค่ะ
ขอบคุณที่เปนห่วงนะค่ะ
เพลงนี้ก็เปนเพลงสุดท้าย
ของชุมนุมโฟล์คซองแล้วนะคับ
อยากให้เพื่อนๆได้มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกัน
ที่ตรงนี้มันสุดยอดมากครับ
มาอยู่ด้วยกันนะคับ...
"อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง"
....
ขอบคุณเสียงดนตรีที่ทำให้เราได้มาพบกัน
ขอบคุณครับ
April 09 เป็นเอามากเลยนะเนี่ยก็เมื่อกี้เนี่ย ได้ไปเปิดไดของสาวผู้หนึ่ง
ที่คลั่งไคล้ และชื่นชอบมิคกี้ แห่งวงทงบังชินกิ
ซึ่งก็เหมือนตัวฉันเอง ที่ก็ชอบมากเช่นกัน
แต่ก็คงไม่ถึงกับหญิงสาวผู้นั้นหรอก
แต่ก็นะ ที่เอามาเขียนเพราะรู้สึกว่า
เค้าเป็นเอามากจริงๆ
ถึงเอาเก็บไปฝันเป็นตุเปนตะได้
ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องเดียว หรือเพียงค่ำคืนเดียว
แต่นี่เล่ามาเกือบเป็นสัปดาห์แล้ว
(ขอโทษนะที่เอามาพูดถึงอ่ะจ๊ะ)
มันก็ดูตลกดีนะ ที่เราเอาเรื่องความฝันที่น่าประทับใจ
มาเขียนลงในไดออนไลน์
เพราะอะไรเหรอ อันนี้คงมีหลายเหตุผล
หากเป็นฉันเอง ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกานว่าจะเขียนลงที่ไหนดี
อยากเอาไปฝันมั่งอ่ะ
อยากมีความรักกะมิคกี้
ดูฝันเฟื่องม่ะ
มันก็ช่ายแหละ
เมื่อวานนี้ก็เหมือนทุกๆวันที่อยู่ที่หอ
นอนหลับ ตื่นขึ้นก็กิน
กินแล้วก็นอน เหอนี่แหละชีวิต
แต่อย่างน้อยเราก็มี ซีรี่ นั่งดู
เปนซีรี่เกาหลีสนุกมากเลย
เป็นเรื่องเกี่ยวกับนาริม
สาวน้อยที่ความทรงจำเลื่อนหายไป
เพราะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
ทำให้เสียชีวิตทั้งครอบครัว
เหลือเพียงตัวเธอเท่านั้นที่รอดชีวิต
และเธอเพียงผู้เดียวที่รู้ว่า
ใครคือ ฆาตรกรที่แท้จริง
ครอบครัวปลอมๆจึงถูกสร้างขึ้น
เปนครอบครัวที่ไม่น่าจะรวมตัวกันได้
โดยมีคุณปู่ นักสอนเต้นรำ
คุณย่าสกปรก ซกมก
คุณพ่อที่ไม่ค่อยได้ความเท่าไหร่
คุณแม่ขายกาแฟ ออกจะใช้เงินเปลืองด้วย
และไม่ถูกกะคุณย่าซักเท่าไหร่
คุณอา(พระเอกของเรา)ที่เป็นนักเลงหัวไม้
พี่ชายคุณกงมิน ที่แต่งตัวได้...จรืงๆ
รับบทโดยฮีชอนค่ะโหะๆๆ
พี่สาว (นางเอกของเรา)ที่ไม่เคยกลัวใครซะด้วยซิ
เรื่องราวผ่านไปมากมาย
ในที่สุดครอบครัวก็คือครอบครัวอยู่ดี
ถึงจะไม่ใช้สายเลือดเดียวกัน
เพราะการที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
มันก็ต้องผูกพันกันเปนธรรมดา
หากมานึกๆดู ก็เหมือนกับโหลค์เรานั่นแหละ
ที่อยู่ด้วยกันจนกลายเป็นครอบครัว
ถึงเราไม่ได้ถูกจ้าง แต่เราก็โดนเรียกร้องจากเสียงดนตรี
หง่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ยังร้อง by chance ไม่ได้เลย
ยากจังฟ่ะ
เซง*-*
|
|||||||||||||||
|
|
